Eind 2025 moesten we onverwacht afscheid nemen van onze collega bestuurslid, Claudine.
Tot haar 85 jaar ging Claudine jaarlijks naar Rwanda om de projecten te bezoeken. Lange tijd samen met Marcel, maar ook toen dat moeilijker werd, kon niemand Claudine haar enthousiasme stoppen om naar Rwanda te trekken. De laatste jaren werd het soms fysiek wat lastig. Ze noemde het opstappen van de heuvel wel eens ‘haar calvarieberg’. Maar zelfs na 25 jaar bezoeken stond ze iedere dag te popelen om naar de scholen te gaan, de heuvels in te trekken, om blinden en slechtzienden moed in te spreken en een financieel steuntje in de rug te geven. Of om onderweg plots te stoppen wanneer ze iemand had gezien die onze hulp goed kon gebruiken.
Haar familie verwoordde haar levensmoto zo:
‘We staan niet altijd stil bij het woord ‘samen’
Maar het is een groot gemis als ‘samen’ uit je leven is.
Claudine, je leven en vele vrijwilligerswerk stond in het teken van de zorg voor de ander. Dank je wel. Rust in vrede.